ଶ୍ରାବଣର ସକାଳ

କୃପାସାଗର ସାହୁ

ପରିଚୟ

‘ଶ୍ରାବଣର ସକାଳ’ କେବଳ ଏକ ପୁସ୍ତକ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ସମାଜର ଦୁଇଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଦିଗର ଏକ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଚିତ୍ରପଟ୍ଟ । ଜଣେ ଉଚ୍ଚପଦସ୍ଥ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ଜୀବନର ସଂଘର୍ଷ, ଆଦର୍ଶ ଏବଂ ବାସ୍ତବତା ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିବା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ନେଇ ଏହି କାହାଣୀ ଗତିଶୀଳ ହୋଇଛି । ଏହି ବହିଟି ଆମକୁ ଏପରି ଏକ ଯାତ୍ରାରେ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରେମ, ପାରିବାରିକ ବିଚ୍ଛେଦ ଏବଂ ବ୍ୟୁରୋକ୍ରାସିର ଜଟିଳତା ମଧ୍ୟରେ ମାନବିକତାର ସନ୍ଧାନ କରାଯାଇଛି-। କିପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ସୁଖସୁବିଧା ପରିତ୍ୟାଗ କରି ସମାଜର ଅବହେଳିତ ଶ୍ରେଣୀ ପାଇଁ ନୂତନ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି ତାହା ଏଠାରେ ଦେଖିବକୁ ମିଳିବ ।

ପୃଷ୍ଠଭୂମି

ଏହି ଉପନ୍ୟାସର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବାସ୍ତବବାଦୀ ଏବଂ ଗଭୀର । ଏହାର କାହାଣୀ ମୁଖ୍ୟତଃ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜଧାନୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ ଅଭିଜାତ କଲୋନୀ ଏବଂ ତା’ ପାଖକୁ ଲାଗି ରହିଥିବା ‘ବାପୁଜୀ ନଗର’ ବସ୍ତି ଚାରିପଟେ ଘୂରି ବୁଲେ । ଏହି ଦୁଇଟି ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରଭେଦ ସମାଜର ଆର୍ଥିକ ବିଷମତାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦର୍ଶାଏ । ଗୋଟିଏ ପଟେ ଡୁପ୍ଲେକ୍ସ ବଙ୍ଗଳା, ଏସି ଏବଂ ଦାମୀ ଗାଡ଼ିର ଚାକଚକ୍ୟ ଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟପଟେ ଟିଣ ଛାତ ଏବଂ ମାଟି କାନ୍ଥର ଝୋମ୍ପଡ଼ିରେ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦୈନନ୍ଦିନ ସଂଘର୍ଷର କରୁଣ ଚିତ୍ର ରହିଛି । କାହାଣୀର ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶାରେ ଘଟିଥିବା ପ୍ରଳୟଙ୍କରୀ ମହାବାତ୍ୟା । ଏହି ମହାବାତ୍ୟା କେବଳ ପ୍ରକୃତିର ଧ୍ୱଂସଲୀଳା ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ମାନବିକତାର ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ଉଦାସୀନତା ଏବଂ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କର ଅସହାୟତାକୁ ଲେଖକ ଖୁବ୍ ନିକଟରୁ ଚିତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି । ସାମାଜିକ ସେଟିଂରେ ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉ ଯେ କିପରି ଜାତି, ପ୍ରତିପତ୍ତି ଏବଂ କ୍ଷମତା ମଣିଷକୁ ମଣିଷଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖେ, ତଥାପି ଏକ ସାଧାରଣ ସଂକଟ ସମୟରେ ଏହି ଦୂରତା କିପରି କମିଯାଏ, ତାହାହିଁ ଏହି ବହିର ମୂଳ ପୃଷ୍ଠଭୂମି । ସହରର ବାବୁମାନଙ୍କ ଘରେ ବାସନ ମାଜିବା କିମ୍ବା ରିକ୍ସା ଚଲାଇ ବଞ୍ଚୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ଗଢ଼ା ହୋଇଥିବା ଏହି ବସ୍ତି ଦୁନିଆ ସହରକୁ ସୁନ୍ଦର କରିବାରେ ଅମାପ ଅବଦାନ ରଖିଛି, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ସବୁବେଳେ ଅବହେଳିତ ହୋଇ ରହିଆସିଛି ।

ପ୍ରମୁଖ ଚରିତ୍ର

ଶିଳାଦିତ୍ୟ: କାହାଣୀର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ, ଯିଏ ଜଣେ ସିନିୟର ଆଇ.ଏ.ଏସ. ଅଫିସର । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦର୍ଶବାଦୀ, ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଏବଂ ମାନବବାଦୀ । ଚାକିରି ଜୀବନର ଜଟିଳତା ମଧ୍ୟରେ ବି ସେ ନିଜର ନୈତିକତା ହରାଇ ନାହାନ୍ତି ।

ସାବିତ୍ରୀ ଦେବୀ: ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ମା’ ଜଣେ ଧର୍ମପରାୟଣା, ସରଳ ଏବଂ ସ୍ନେହମୟୀ ମହିଳା, ଯିଏ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହି ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିଛନ୍ତି ।

ମନସ୍ୱିନୀ: ଏହି ଚରିତ୍ର ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ପୂର୍ବତନ ଛାତ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରେମିକା । ସେ ଜଣେ ଅଧ୍ୟାପିକା । ପରିସ୍ଥିତି ଚକ୍ରରେ ସେ ଅନ୍ୟତ୍ର ବିବାହ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରେମ ଅତୁଟ ରହିଛି ।

ପ୍ରିୟଙ୍କା: ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଜଣେ ଧନୀ ଘରର ଝିଅ ଏବଂ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ସ୍ୱାଭିମାନୀ । ମନୋମାଳିନ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ରହନ୍ତି ।

ସୁନା ଓ ରୂପା: ବାପୁଜୀ ନଗର ବସ୍ତିର ଦୁଇଜଣ କିଶୋରୀ, ଯେଉଁମାନେ ରଦ୍ଦି ସଂଗ୍ରହ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଦୁର୍ଘଟଣା ସମୟରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଥିଲେ ।

ସୁତନୁ ବହିଦାର: ସୁତନୁ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସହକର୍ମୀ । ସେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାରିକ ଜ୍ଞାନ ଦେବାକୁ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।

ବିଷୟବସ୍ତୁ

କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ବାପୁଜୀ ନଗର ବସ୍ତିର ଏକ ଶାନ୍ତ ସକାଳରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ଓ ରୂପା ନାମକ ଦୁଇଟି ଗରିବ ଝିଅ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ରଦ୍ଦି ସଂଗ୍ରହ କାମ ପାଇଁ ବାହାରିଛନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଭି.ଆଇ.ପି. କଲୋନୀର ଏକ ଗଛତଳେ ଜଣେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ରକ୍ତ ଜୁଡ଼ୁବୁଡ଼ୁ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିବାର ଦେଖନ୍ତି । ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ଥିଲେ ସିନିୟର ଆଇ.ଏ.ଏସ. ଅଫିସର ଶିଳାଦିତ୍ୟ । ବସ୍ତିର ଝିଅ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି, କାରଣ ମହାବାତ୍ୟା ସମୟରେ ଏହି ସାହେବ ହିଁ ଦେବଦୂତ ସାଜି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ସୂଚନା ପରେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଏ ।

ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଅଚେତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିସବୁ ପଛକୁ ଲେଉଟି ଆସେ । କଲେଜ ଜୀବନରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ଅଧ୍ୟାପକ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଛାତ୍ରୀ ମନସ୍ୱିନୀଙ୍କ ସହ ଏକ ପବିତ୍ର ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିଉଠିଥିଲା । ଶିମିଳିପାଳର ପିକ୍‍ନିକ୍‌ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସରସ୍ୱତୀ ପୂଜା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋରମ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଆଇ.ଏ.ଏସ. ଟ୍ରେନିଂ ପାଇଁ ମସୌରୀ ଗଲା ପରେ ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିଗଲା । ମନସ୍ୱିନୀ ଜଣେ ଅସାମାଜିକ ବ୍ୟକ୍ତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ରାନ୍ତର ଶିକାର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ଯାହା ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଗଭୀର ଆଘାତ ଦେଇଥିଲା ।

ଏହାପରେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ବିବାହ ପ୍ରିୟଙ୍କାଙ୍କ ସହ ହୁଏ । ପ୍ରିୟଙ୍କା ଜଣେ ଧନୀ ଘରର ଝିଅ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ଆଚାର-ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ । ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପୁରୁଣା ପ୍ରେମପତ୍ର ପ୍ରିୟଙ୍କାଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ିବା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଫାଟ ବଢ଼ିଗଲା ଏବଂ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କର ବିବାହ-ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟିଲା ।

ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଶାସନିକ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଖୁବ୍ ସଂଘର୍ଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସେ ସବୁବେଳେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ରାଜନେତା ଏବଂ ସ୍ୱାର୍ଥପର ସହକର୍ମୀମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ । ମହାବାତ୍ୟା ସମୟରେ ସେ ସରକାରୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି ନିଜେ ବସ୍ତି ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ବାହାରି ପଡ଼ିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଏହି ନିର୍ଭୀକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ପରିବର୍ତ୍ତେ 'ସସ୍‌ପେନ୍‌ସନ' ବା ସାମୟିକ ବହିଷ୍କାର ମିଳିଥିଲା ।

ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଚେତା ଫେରିବା ପରେ ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଅନେକ ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କା ଏବଂ ପୁରୁଣା ପ୍ରେମିକା ମନସ୍ୱିନୀ ମଧ୍ୟ ଥାଆନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯେ କ୍ଷମତା ଏବଂ ପଦପଦବୀ ସବୁ କିଛି ନୁହେଁ । ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ସୁନା ଓ ରୂପାଙ୍କ ଭଳି ଗରିବ ପିଲାଙ୍କର ସେବା ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ । ସେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯେ ଏହି ନିରୀହ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସେବା । ସେ ନିଜ ମା’ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବନର ଏକ ନୂଆ ମୋଡ଼ ନିଅନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଚାକିରିରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇ ଏକ ବୈଷୟିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି ।

ଉପସଂହାର

ଏହି ଉପନ୍ୟାସର ଉପସଂହାର କେବଳ ଏକ କାହାଣୀର ପରିସମାପ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଏକ ନୂତନ ଜୀବନ ଦର୍ଶନର ଆରମ୍ଭ । ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ପଢ଼ିସାରିବା ପରେ ଜଣେ ପାଠକର ମନରେ ଯେଉଁ ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଏବଂ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ । ଉପନ୍ୟାସର ଶେଷ ଭାଗରେ ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉ ଯେ ଶିଳାଦିତ୍ୟ ନିଜର ସମସ୍ତ ରାଜକୀୟ ସୁଖ, ପ୍ରଶାସନିକ କ୍ଷମତା ଏବଂ ଅଭିଜାତ୍ୟର ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରି ସମାଜର ସବୁଠାରୁ ଅବହେଳିତ ଶ୍ରେଣୀ ପାଇଁ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରିଦେଇଛନ୍ତି । ଏହା ଜଣେ ମଣିଷର ନିଜର ଆତ୍ମାକୁ ଖୋଜି ପାଇବାର ଏକ ନିରଳସ ଯାତ୍ରା ।

ଶ୍ରାବଣର ବର୍ଷା ଯେପରି ପ୍ରକୃତିର ସବୁ ମଳିନତାକୁ ଧୋଇଦେଇ ଏକ ନିର୍ମଳ ସକାଳର ସୂଚନା ଦିଏ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଥିବା ଦୁର୍ଘଟଣା, ପାରିବାରିକ ବିଚ୍ଛେଦ ଏବଂ ଚାକିରିର ତିକ୍ତ ଅନୁଭୂତି ତାଙ୍କୁ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ବୁଝିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି । ଯେଉଁ ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଦିନେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ କ୍ୟାରିୟର ପଛରେ ଧାଉଁଥିଲେ, ସେ ଆଜି ବସ୍ତି ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଖୁସି ଖୋଜି ପାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ‘ସାବିତ୍ରୀ ଦେବୀ ବୈଷୟିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ’ କେବଳ ଏକ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ହଜାର ହଜାର ସୁନା ଓ ରୂପା ଭଳି ନିରୀହ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନର ସୌଧ । ଯେଉଁ ହାତ ଦିନେ ଅଳିଆ ଗଦାରେ ରଦ୍ଦି ଖୋଜୁଥିଲା, ସେହି ହାତ ଆଜି ଯନ୍ତ୍ରପାତି ଧରି ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି—ଏହାହିଁ ବୋଧହୁଏ ଏହି ଉପନ୍ୟାସର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା ।

ଉପନ୍ୟାସର ସେହି ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବପ୍ରବଣ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରିୟଙ୍କା ନିଜର ଦାମୀ କାର୍ ଭିତରେ ବସି ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ସେହି ନିରାଡ଼ମ୍ବର ଭାଷଣ ଶୁଣୁଛନ୍ତି । ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଯେଉଁ ଭାବନା ଖେଳିଯାଉଛି, ତାହା ପାଠକଙ୍କୁ ଅନେକ ଅକୁହା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇଯାଉଛି । କ୍ଷମତା ଏବଂ ଅହଙ୍କାରରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ରହି ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଯେଉଁ ମାନବିକତାର ପରିଚୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରିୟଙ୍କାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି । ମନସ୍ୱିନୀଙ୍କ ସହ ସଂପର୍କ ହେଉ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଙ୍କାଙ୍କ ସହ ବିଚ୍ଛେଦ, ଶିଳାଦିତ୍ୟ ଶେଷରେ ଏକ ଏପରି ରାସ୍ତା ବାଛିଛନ୍ତି ଯେଉଁଠି ସେ ଆଉ ଏକା ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଶହ ଶହ ଅସହାୟ ଶିଶୁଙ୍କର ପିତା ସାଜିଛନ୍ତି ।

ଏହି ବହିଟି ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଜୀବନରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶାନ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରେ । ଶିଳାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଚରିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଲେଖକ ଆମକୁ ଜଣାଇବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି ଯେ ସମାଜର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ରୋତରୁ ବାଦ୍ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯଦି ଟିକିଏ ସୁଯୋଗ ମିଳେ, ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଇତିହାସ ରଚିପାରିବେ । ଶ୍ରାବଣର ସେହି ଶୁଭ ସକାଳ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ଆଶାର ସଙ୍କେତ ।